Robin Hobb

Zelf ben ik een grote fan van fantasy boeken. Ik vind het heerlijk om in uitgebreide, niet bestaande werelden weg te duiken. De symboliek die er gebruikt wordt spreekt me enorm aan. Als jong kind begon het met de boeken over de Kleine kapitein van Paul Biegel met de prachtige illustraties van Carl Hollander. En via boeken over Koning Arthur en Robin Hood belandde ik als jong volwassene bij Tolkien en Robin Hobb. Deze boeken vallen onder het zogenoemde high fantasy genre.

Over deze laatste schrijver wil ik het hebben. Haar uitgebreide collectie boeken spelen grotendeels in een middeleeuwse setting zoals veel van dit soort fantasy. Dat spreekt me erg aan maar wat ik het mooiste vind in haar meest bekende serie over de Zieners is de waardevolle rol die ze een man geeft met het syndroom van Down. Zo wordt het niet genoemd in haar boeken maar kun je zeker uit de beschrijving opmaken, Deze man wordt niet zoetig neergezet maar als een mens met een uitgewerkt karakter. Met goede en minder goede kanten, net als ieder ander mens.

Voordat deze man met de weinig flatteuze naam ‘Bolle,’ een rol krijgt in het verhaal gaan er al drie lijvige boeken over de Zieners familie aan vooraf, vier boeken over de Levende Schepen. en vier boeken over draken. Al die verhaaldraden komen uiteindelijk weer bij elkaar maar je moet dus wel van fantasy en lezen houden.

De grote lijnen in de boeken gaan over het ‘Vermogen.’ Een soort communicatie via de gedachten van mensen die er talent voor hebben en die voor anderen niet te horen is. Een vorm van magie die niet makkelijk te ontwikkelen is en een gevaarlijke kant heeft. Bolle heeft hier een groot talent voor. Gebruikers van het vermogen moeten niet alleen leren hoe te communiceren maar ook om zichzelf op tijd af te schermen. Het doet me een beetje denken aan hoe we in het gewone leven met prikkels om moeten gaan, wat al lastig genoeg is voor ieder mens en de extra problemen hiermee, voor mensen met bijv autisme en/of een verstandelijke beperking.

De andere vorm van magie is de communicatie met dieren en de vriendschapsbanden die daardoor mogelijk zijn. De hoofdpersoon sluit een hechte vriendschap met een wolf die Nachtogen heet. Mooi wordt ook de ethiek rond deze vriendschap beschreven. Het recht op privacy en identiteit. ‘En aangezien een wolf een roedeldier is en Fitz een einzelgänger leert hij van Nachtogen ook wat het is om onderdeel van een groep te zijn. De schrijfster heeft veel oog voor detail in het beschrijven van de verschillen in karakters en de verschillende diersoorten die in het verhaal voorkomen.

De boeken zijn te uitgebreid om hier de details te beschrijven. Veel intriges en politiek verwikkelingen. Maar omdat ik in geen enkele recensie iets kan vinden over Bolle wilde ik hem graag even in het voetlicht zetten.

Onder veel van mijn gelovige vriendinnen en kennissen roept het fantasy genre weerstand op waar ik respect voor heb. Voor mij is het wat de naam al zegt, fantasy, zonder de pretenties om een ware wereld te schilderen. De band die in het boek beschreven wordt tussen de wolf en Fritz stemt me tot nadenken over de ethische kant hiervan zowel voor Nachtogen als voor Fritz zelf. Evenals het vermogen. Kan er alleen maar blij om zijn dat het niet in het werkelijke leven bestaat. Het genre leent zich goed voor het weven van verhalen rond goed en kwaad, donker en licht. En hoe we daar als mens in kunnen verdwalen en tastend onze weg zoeken.

Vorige blog…

Meer over boeken…

Geef een reactie