Frederick Buechner


“Als mij werd gevraagd in een paar woorden het wezenlijke weer te geven van alles wat ik heb geprobeerd te zeggen, als schrijver en als predikant, dan zou het ongeveer het volgende zijn: Luister naar je leven. Leer zien wat voor grondeloos geheim het bevat. In de verveling en de pijn net zo goed als in de opwinding en de blijdschap ervan: zoek je weg naar het heilige en verborgen hart dat erin aanwezig is. Want in laatste instantie zijn alle ogenblikken kernogenblikken en is het leven zelf niets dan genade”.

Frederick Buechner 
luisteren naar eigen leven

“It is a world of magic and mystery, of deep darkness and flickering starlight. It is a world where terrible things happen and wonderful things too. It is a world where goodness is pitted against evil, love against hate, order against chaos, in a great struggle where often it is hard to be sure who belongs to which side because appearances are endlessly deceptive. Yet for all its confusion and wildness, it is a world where the battle goes ultimately to the good, who live happily ever after, and where in the long run everybody, good and evil alike, becomes known by his true name….That is the fairy tale of the Gospel with, of course, one crucial difference from all other fairy tales, which is that the claim made for it is that it is true, that it not only happened once upon a time but has kept on happening ever since and is happening still.” 


― Frederick Buechner, Telling the Truth: The Gospel as Tragedy, Comedy, and Fairy Tale

Eeuwigheid

Tijd 

Ik droomde, dat ik langzaam leefde …. 
langzamer dan de oudste steen. 
Het was verschrikkelijk: om mij heen 
schoot alles op, schokte of beefde, 
wat stil lijkt. ‘k Zag de drang waarmee 
de bomen zich uit de aarde wrongen 

terwijl ze hees en hortend zongen; 
terwijl de jaargetijden vlogen 
verkleurende als regenbogen ….. 
Ik zag de tremor van de zee, 
zijn zwellen en weer haastig slinken, 
zoals een grote keel kan drinken. 
En dag en nacht van korte duur 
vlammen en doven: flakkrend vuur.

De wanhoop en welsprekendheid 
in de gebaren van de dingen, 
die anders star zijn, en hun dringen, 
hun ademloze, wrede strijd …. 
Hoe kón ik dat niet eerder weten, 
niet beter zien in vroeger tijd ? 
Hoe moet ik het weer ooit vergeten ? 

M. Vasalis
Op een vlot van helderheid
Van Oorschot Amsterdam 2009

Vannacht kon ik moeilijk in slaap komen, de eerste regels van dit fascinerende gedicht bleven op de één of andere manier in mijn hoofd rondzingen. Ik probeerde me in te denken hoe het is om een steen te zijn… liggend op ons tuinbankje, in de zon. En dan net als Vasalis de seizoenen en jaren aan je voorbij zien te trekken, zonder er deel van uit te maken.

Het doet me denken aan de eeuwigheid. De eeuwigheid is ook een boeiend begrip, niet voor te stellen eigenlijk. Of aan de ruimte, een eindeloze hoeveelheid sterren die geboren worden en soms alweer uitgedoofd zijn voor hun licht de aarde heeft bereikt.

Misschien ben ik daarom zo geboeid door het scheppingsverhaal? De Eeuwige, De Schepper, die de tijd creëerde als een vacuüm in de eeuwigheid.

Is er een hemel voor autisten?

Dit is de titel van een boek, geschreven door een vrouw met autisme. Ik heb het nog niet gelezen maar ondertussen wel besteld.

Mijn jongste zoon met autisme vindt het prettig om regelmatig over zijn geloof van gedachten te wisselen. Allebei zijn we o.a. enorm geboeid door de eerste verzen van het Bijbelse scheppingsverhaal. We zien het voor ons.

Gen 1: 1In den beginne schiep God de hemel en de aarde. 2De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op de afgrond; en de Geest Gods zweefde op de wateren. 3En God zeide: Daar zij licht! en daar werd licht. 4En God zag het licht, dat het goed was; en God maakte scheiding tussen het licht en tussen de duisternis.

De schepping, de orde in de chaos, dat spreekt ons erg aan. In het bijbelboek Het evangelie van Johannes,’ staat in het eerste hoofdstuk, dat Jezus het Licht der wereld is en al bij de schepping aanwezig was. Bijna niet te bevatten, zo wonderlijk en ook zo mooi om dit met mijn zoon te mogen delen. Want geloven is ook ingewikkeld. Er komen zoveel vragen in je op waar je niet gelijk antwoord op krijgt, over leven, dood, ziekte en gezondheid.

De schrijfster van het boek heeft verschillende mensen met autisme geïnterviewd en stelt daarbij ook vragen als: ben je wel eens boos op God omdat je autisme hebt? En Bid je wel eens of God je autisme wil wegnemen? Vragen waar denk ik ieder gelovig mens wel eens mee worstelt, het eeuwige… Waarom!

Op een dag vertelde mijn zoon dat hij met één van de begeleiders en nog een cliënt naar de kerk was geweest, gewoon op een doordeweekse dag. Mijn zoon had daar kunnen bidden en vertelde dat hij er helemaal rustig van was geworden. Dit zijn hele waardevolle momenten.

Anderen, die geen autisme van dichtbij meemaken, denken vaak iedereen met autisme helemaal in zijn eigen luchtbel zit. Maar zo werkt het niet bij mijn zoon en ook niet bij mijn broer. Het lijkt eerder of er op een bepaald niveau alle zintuigen naar de buitenwereld gericht zijn en er is geen filter aanwezig om alle info die binnenkomt te filteren.

Zonder zelf de diagnose autisme te hebben herken ik dit en er zullen vast meer mensen zijn die dit ook hebben. In een groep ben ik me aldoor enorm bewust van de mensen om me heen. Het is daardoor ook vermoeiend om naar de kerk te gaan. De dienst moet erg boeiend zijn wil ik me kunnen focussen. Daarom kies ik er vaak voor om thuis een dienst te volgen of een Bijbelstudie te doen.

Ben dus heel benieuwd naar dit boek.

https://www.lazarus.nl/2019/05/komt-een-autist-in-de-kerk/

https://www.voordeprins.nl/tag/autisme/

https://www.voordeprins.nl/tag/geloof/