Het failliete systeem van de gezondheidszorg…

Afgelopen zaterdag kwam Montfoort bij het programma Kassa in het nieuws vanwege de sluiting van het kleinschalige, plaatselijke verpleeghuis. Naar mijn gevoel legt Trudy Prins, bestuurder van zorginstelling Rijnhoven, de vinger precies op de zere plek!

Over het Failliet van het huidige zorgstelsel!

Volgens Prins is er nog een dieper probleem dat hier ook mee verband houdt. De ingewikkelde manier waarop ons zorgsysteem in elkaar zit en de enorme administratie die daarmee gemoeid is. Al die verschillende wetten (WMO, ZVW, WLZ) en de bureaucratie daaromheen. 

In de uitzending zegt ze daarover: “We hebben met collega’s weleens halfslachtige berekening gemaakt. Wat blijft er nou aan de strijkstok van het systeem hangen? Al die organisaties die moeten zorgen dat het geld verdeeld wordt en gecontroleerd wordt of het goed uitgegeven wordt. Ik denk dat rond de 40 procent van al het zorggeld in de ouderenzorg in dat systeem zit.” En dat is dus geld dat niet aan zorg wordt besteed, stelt Prins, die vervolgt: “En bakken geld erin gooien, dat is het niet. Het systeem zoals we het nu hebben loopt niet meer. In mijn beleving is dat echt failliet en moeten we het anders doen.”

https://www.bnnvara.nl/kassa/artikelen/hoe-de-ouderenzorg-verdwijnt-uit-montfoort

Nog meer lezen over de gezondheidszorg…

Mijn vorige blog…

Kappersperikelen

Onze zoon heeft prachtige krullen en daar boft hij mee. Het wassen van zijn haren en een bezoek aan de kapper behoren echter duidelijk niet tot zijn favoriete activiteiten. Maar aangezien je er af en toe niet onderuit komt aan de begeleiding gevraagd of ze een fijne kapper wisten in Elburg. Uiteindelijk werd het kapper Martin. Aan de begeleiding van te voren gevraagd of ze hier Ismaël op voor wilden bereiden en hem de ochtend zelf wilden herinneren aan het wassen van zijn haren. Eigenlijk zag ik een klein beetje tegen de onderneming op. Maar het weer werkte mee en af en toe moet je even doorzetten.

Met een schone bos krullen is hij beneden in de algemene huiskamer met zijn K’nex aan het bouwen als ik arriveer. ‘Wat leuk,’ reageer ik enthousiast. De begeleidster vertelde dat hij veel in de huiskamer zit de laatste tijd en ook zo kan genieten van het knutselen voor de kerst.

Werkjes waarbij je een goede fijne motoriek nodig hebt zijn moeilijk en leveren soms veel spanning op. Maar als je een aandeel levert in het sprokkelen van takjes kun je daarna rustig aan tafel meegenieten van de sfeer…
Er is bewust gekozen voor het zelf maken van de kerstversieringen.
Als je moeder een opleiding volgt als vrijwillige molenaar hoort er toch minstens een zelfgemaakte kerstmolen in huis te zijn…

Ondanks dit gezellige begin had mijn zoon niet zoveel zin om naar de kapper gegaan. Hij had slecht geslapen en wilde het liever uitstellen. Normaal gesproken ontwijk ik graag dit soort confrontaties, maar nu was mijn teleurstelling groot en liet ik duidelijk merken hoe jammer ik het vond. En of het nu door die duidelijkheid kwam. Of door de argumenten dat het lastig was om het allemaal naar een andere datum te verplaatsen, gezien mijn drukke werkrooster en het drukke rooster van de kapper zo rond de feestdagen… Ik weet het niet, maar uiteindelijk wilde hij zelfs een half uur voor de afgesproken tijd naar de binnenstad van Elburg wandelen. Misschien, bedacht hij, zouden we dan nog tijd hebben om in de winkels te kijken naar een zeilbootje. Een langgekoesterde wens van hem.

We hadden echt een hele leuk middag. Samen genoten we van het heldere zonnige weer. Het winkelstraatje in Elburg is erg leuk. Onderweg vertelde hij dat hij zo graag een keer de oude vestingtoren van Elburg wilde bekijken en we maakten plannen hiervoor voor een ander moment. Nu zouden we onze energie besteden aan het winkelen en de kapper. We genoten van de kerstsfeer in de oude winkeltjes met allerlei curiosa, maar geen zeilbootje te vinden. ‘Dan moet je in het voorjaar terugkomen,’ adviseerde een vriendelijke verkoopster. ‘Dan richten we ons weer op de zeilbootjes.’ Uiteindelijk koos hij dus maar voor een Buurman pop met een kerstmutsje en sjaal.

‘Kijk nu eens,’ lachte ik, toen we vlak bij de kapper waren. Daartegenover in de etalage van de vvv zag ik kleine zeilbootjes staan. ‘O,’ straalde mijn zoon. ‘Daar zijn ze! Zullen we er na de kapper nog even gaan kijken?’ stelde ik voor. Hij knikte en was er zijn spanning voor de kapper bijna door vergeten, vrolijk stapte hij de leuke kapperszaak in.

Met zijn onafscheidelijke Minecraft knuffel in zijn ene hand en zijn nieuwe Buurman pop in zijn andere hand (of welke ander knuffel dan ook)valt deze 16 jarige vaak toch wel op maar de ontvangst was erg warm en gezellig. Alsof we al jaren vaste klant zijn begon één van de kappers een gesprek over de Buurman pop en over zijn, naar eigen zeggen, beperkte klustalent. Waarbij mij zoon tot mijn verrassing enthousiast vertelde over de keer dat hij dacht dat zijn tv kapot was maar de stekker er niet in bleek te zitten. Het ijs was gelijk verbroken en rustig ging hij, met zijn poppen en Ipad, aan tafel zitten wachten op zijn beurt. Hij reageerde zelf heel relaxt toen een hele jonge klant ongevraagd de Buurman pop van tafel pakte en deze aan zijn opa liet zien. Geweldig!

Het grappige is dat deze kapsalon eigenlijk een soort sociale functie heeft in de buurt en dat mensen ook gewoon binnen kunnen vallen voor een praatje en een kopje koffie. Hierdoor is de sfeer gezellig maar ook wat ‘rommelig.’ Je zou zeggen dat dit niets is voor iemand met autisme maar dat bleek dus juist heel goed te werken.

Voordat we daadwerkelijk de vvv in konden duiken werd er naar ons geroepen, een van de begeleiders riep naar ons vanuit zijn auto en complimenteerde hem met zijn korte koppie. ‘Kijk,’ zei hij, ‘dit zijn mijn kinderen.’ Buurman oogstte weer bewonderende blikken.

Na even snuffelen in het winkeltje van de vvv werd mijn zoon de trotse eigenaar van een klein zeilbootje en trakteerde ik mezelf op een klein kookboekje met streekgerechten. Ik vond dat we dat wel verdient hadden. ‘Ik ben nu wel moe,’ gaf mijn zoon aan. ‘Maar ik wil wel graag lopend terug en niet met de bus.’

‘Wat fijn dat het zo goed ging,’ reageerde de begeleidster later, ‘kijk, het is natuurlijk ook mogelijk om een thuiskapper te regelen maar dit heeft zoveel meerwaarde.’ Met een kopje thee spraken we op de groep de middag nog na. Mijn zoon lag relaxt op de bank nog na te genieten. Ineens veer ik verschrikt op. ‘Ik ben de Methylfenidaat helemaal vergeten,’ ik kijk op de klok. 16:00 en hij had het om 15:00 moeten hebben. ‘Hij was zo rustig dat ik er helemaal niet meer aan dacht.’ Mijn zoon kijkt op en lacht. ‘Je bent ook wel een beetje verstrooid hè?’

Later als ik weg ga vertel ik hem hoe trots ik op hem ben. ‘Ik ook op jou,’ geeft hij terug met een dikke knuffel.

Voor ons was het een middag met een gouden randje…

Deze mooie, sfeervolle foto kreeg ik van Wim Ruigrok. Voor het blad Ons Amsterdam fotografeerde hij de, toenmalige, internationaal beroemde kapper Pasquale. Een collega fotograaf van Wim was ook aanwezig om voor Trouw foto’s te maken. Wim vertelde dat hij helemaal kan navoelen hoe het is om door een echte kapper behandeld te worden. Bedankt Wim, voor deze unieke foto. Ik vraag me af hoe Pasquale dacht over elektrisch scheren?

Meer over autisme lezen en tevens mijn vorige blog…

Zorgplan

Vrijdagavond voor het slapen gaan het zorgplan voor mijn zoon gelezen. Eigenlijk geen verstandig moment om dat te doen. Want ook al weet je al wat er in beschreven staat, toch lijkt het, zwart op wit, harder binnen te komen.

Verder had ik in de afgelopen weken de leerplichtambtenaar aan de telefoon. Ergens in het verleden had ik te horen gekregen dat onze zoon vrijstelling had gekregen, maar dat was dus nooit gebeurt. Dit leverde ook behoorlijk wat stress op. Gelukkig pakt onze casemanager van het sociaal team en van de zorgorganisatie waar hij nu woont dit nu op. Deze rustige, resolute leidinggevende, die absoluut niet houdt van titels als manager ed. straalt altijd veel rust uit.

Waarom blijft het negatieve altijd meer hangen dan het positieve? De woorden die nu telkens oplichten in mijn gedachten zijn ‘gameverslaving, eetproblematiek, gebrek aan zelfzorg, beweging en sociale contacten. Nieuw is het ook niet. Ik denk dat het komt omdat ik het in het dagelijks leven naar de achtergrond schuif en me liever concentreer op praktische zaken. Zoals het schilderen en inrichten van zijn kamer. Heerlijk concreet en vooral erg overzichtelijk, met een begin en een einde.

Gamen en autisme. De gamewereld is heerlijk voorspelbaar met overzichtelijke regels. Heel anders dan de werkelijke wereld met al zijn complexe geschreven en ongeschreven regels. Iedereen rondom mijn zoon begrijpt dat, ik ook. Nu overzien denk ik veel pubers de wereld om hen heen niet helemaal en zullen ook ouders van een ‘gemiddelde,’ puber (als deze bestaat) met moeite hun zoon of dochter van de gameconsole weg kunnen branden. Maar over het algemeen sparren zij ook met hun vrienden/ vriendinnen en gaan ze naar school. Als dat niet zo is hebben ook deze jongeren w.s. een probleem.

Maar toch heb ik het gevoel dat ik meer had moeten investeren en voel ik me schuldig omdat ik het thuis liet gaan. Even een relatieve vorm van rust als hij in zijn eigen wereldje zat. De grootste valkuil die je maar kunt hebben als ouders want je kind (en jijzelf dus ook) krijgt het hoe dan ook driedubbel terug in slecht slapen, chronische vermoeidheid, onrust, schreeuwen en slecht eten. Een neerwaartse spiraal die moeilijk te doorbreken is. Zowel onze zoon als wijzelf hadden daar de energie niet meer voor.

Iets anders waar ik over na lag te denken vannacht was de bijwerking van medicatie. Onze zoon ging tijdens zijn periode op het medisch kleuterdagverblijf van de peutergroep, in deeltijd naar de kleuterklas. Hij brak daar letterlijk de boel af. In nauw overleg met de psychiater en het dagverblijf ben ik toen gestart met ritalin. Het was of dat, of hij kon niet naar school… Over die beslissing heb ik nachten wakker gelegen. Het stond me zo tegen om die rommel te geven aan een kleuter van net vier jaar.

En toen begonnen de eetproblemen…

Hij was altijd al een kieskeurige eter en had een uitgesproken voorkeur voor zuur en mosterd. Het was af en toe wel grappig om de gezichten te zien in de cafetaria’s als mijn zoon mosterd bij zijn patat bestelde in plaats van mayo of ketchup.

Die fase is overgegaan maar het eenzijdige eten bleef. De hapjes gekookte groentes die naar binnen gingen waren op één hand te tellen en dus probeerden we te variëren met broodjes hamburger, rundervink, knakworst, vegetarische varianten en omelet. Gelukkig is hij altijd gek geweest op tomaat, komkommer, sla en wat fruit. En dat aangevuld met multivitamine waarbij ik het voorschrift, dat het geen vervanger is voor gezonde en gevarieerde voeding, uit wanhoop maar negeerde.

Rond een uur of acht ‘s avonds raakte de ritalin uitgewerkt en met de risperdal die hij later ook kreeg nam zijn eetlust in de avond weer toe. Rond die tijd ging ik met een dienblad met lekkers bij hem zitten en smokkelde met de koekjes en chips ook wat substantiëlere voedingsmiddelen mee. Broodjes met wat gezonder beleg met augurk voor de zure smaak. Kwark voor de eiwitten, al was het dan ook met suikers. En probeerde ik hem te motiveren voor pompoen als hij in zijn favoriete game Minecraft pompoenen verbouwde. Dat laatste is overigens nooit gelukt. Als ik werkte nam mijn man, zijn bonusvader, deze rol over.

De zorgorganisatie gaat met een stappenplan aan de voeding werken en aan een goede dagbesteding en ik ben benieuwd hoe dat eruit gaat zien. Het is een kersverse woning en dat heeft als voordeel dat ze nog heel veel rond de jongens die er verblijven op kunnen bouwen. Aan de andere kant geeft dit ook een stukje onzekerheid. Die onzekerheid voel ikzelf en onze zoon voelt dat zeker weten nog meer dan ik. Ergens komt daar ook een stukje onrust vandaan wat hem een hoop energie kost. Hij wil zo graag de regie hebben over zijn eigen leven en beseft ook zo goed dat hem dat niet lukt. Alsof hij rondtast in een wereld die hij niet begrijpt en waarbij je aldoor moet vertrouwen op anderen om de weg te wijzen. Het is ook heftig wat hij de laatste maanden mee heeft gemaakt. Een crisisplek, maanden in een vakantiehuisje bivakkeren. Dank zij een heel goed team van begeleiders rondom hem is hij daar goed doorheen gekomen en is zijn zorgvraag nu zo goed in kaart gebracht.

In de vorige paraaf, over eigen regie, schrijf ik eigenlijk met een dubbele pet. In mijn werk kom ik ook regelmatig de worsteling van cliënten en mantelzorgers tegen, met aan de ene kant de behoefte aan eigen regie en aan de andere kant de zorgvraag en het onvermogen. Het blijft altijd een balans zoeken, in aan de ene kant het bieden van structuur en aan de andere kant het meeveren met de cliënt.

Dat wakker liggen komt dus wel goed. En wat zullen we trots zijn op de eerste kilo’s die erbij komen en op de eerste stappen naar een zinvolle dagbesteding.

Vorige blog, ook over autisme..

Agressie deel 1

Bij het woord agressie voel ik afkeer. Maar in mijn werk kom ik ermee in aanraking of ik wil of niet. In dit deel wil ik mijn privé ervaringen met agressie beschrijven. In het volgende deel werkgerelateerde ervaringen.

Mijn eerste kennismaking met agressie was in mijn jeugd. Mijn broer (met een verstandelijke beperking en autisme) kon van het ene op het andere moment agressief worden. Nooit op mij, als zijn enige zus. Maar hij trapte wel met blote voeten onze glazen hamsterkooi kapot en het ruitje naast de huiskamerdeur, zonder zelf een schrammetje op te lopen gelukkig. Mijn moeder kreeg het meest te verduren en ze heeft heel wat klappen moeten incasseren en mijn vader moest hem wel eens in bedwang houden. Tot het niet meer ging en hij in een crisisopname terecht kwam. En ja, ook daar was hij agressief. In onze jeugd hoorde je bijna niets over autisme en mijn moeder verzucht wel eens dat ze toen graag had willen weten wat ze nu weet.

Tja… misschien komt het daardoor dat we zo’n afkeer hebben van het mierzoete beeld wat sommige mensen hadden en misschien nog wel eens hebben van kinderen met een beperking? Al houden we zelf heel veel van hem.

Nu woont hij al jaren in een zorginstelling en is ook ruim vijftig. De jaren hebben hem rustiger gemaakt en escalaties komen veel minder voor.

Onze jongste zoon met autisme en een gemiddelde intelligentie kon bij heftige overprikkeling ook slaan. Gelukkig niet zo heftig als mijn broer die met gemak een begeleider tegen de vlakte kon slaan maar voor mij heftig genoeg. Onze zoon is verbaal veel sterker dan mijn broer dus bij hem staat verbale agressie meer op de voorgrond. Schelden, schreeuwen en vloeken, er zijn periodes geweest dat het zo erg was dat we dachten aan Tourette.

Maar achteraf besef ik dat ik mijn eigen agressie het moeilijkste vond om te accepteren. Ik schreeuwde terug en had regelmatig het gevoel dat ik mezelf niet onder controle had en dat beangstigde me enorm. Er waren periodes dat ik het gevoel had dat ik weg wilde rennen, heel ver weg. Weg van de herrie, het gescheld en gevloek. Weg van alle zorgen en verdriet. Natuurlijk zag ik dat het gedrag van mijn zoon vaak voortkwam uit frustratie en vanuit zijn beperking. Net als bij mijn broer. Maar op dat moment was ikzelf te gespannen en te moe om boven het gedrag te staan. Ook mijn man, die als teamleider bij een sociale werkvoorziening veel ervaring had met agressie, had het gevoel geen controle meer te hebben over de situatie. Het was beangstigend voor ons allemaal.

Meer lezen over autisme in ons gezin?

Vorige blog…

De Poppelendamse Molen

Op de hoek van de Wiericke, in het buurtschap Hogebrug stond eens een korenmolen. In tegenstelling tot watermolens die noodzakelijkerwijs vaak op afgelegen plaatsen lagen, stonden korenmolens vaak aan de rand van de steden. Maar zoniet deze molen van Poppelendam, vernoemd naar de populieren die hier ooit stonden. Vermoedelijk is de molen dan ook speciaal gebouwd, in een hoekje van Het Sticht(Utrecht) vanwege de smokkelwegen hier naar het Graafschap Holland. Meel was in Holland zwaar belast en op de smokkel van een brood stond, naar verluidt, 2000 gulden boete.

De wind behoorde, zoals bijna alles, toe aan de leenheer, en die verdiende dus geld aan de maalrechten door die te verpachten. De boeren kregen maaldwang opgelegd, en moesten dus gebruik maken van een bepaalde molen. Zo betaalden zij dus het maalgeld. Door dit maalgeld en omdat de molenaar vaak al te gretig in de zakken graaide, kregen graanmolenaars een slechte naam.
Al snel waren korenmolens in de volksmond plaatsen voor duistere zaken.
In de middeleeuwen waren in korenmolens ook vaak bordelen gevestigd, mede vanwege hun ligging aan de rand van de stad op de stadswallen. We spreken nog steeds van ‘De Walletjes’.
Ook waren molenaars notoire overtreders van de zondagsrust. Stond er op zondag, na enkele windstille dagen eindelijk wind, dan wilde de molenaar daar nog wel eens gebruik van maken.
Met de opkomst van de veeteelt in de plaats van akkerbouw en het verdwijnen van de grens hier, verloor de Poppelendamse molen zijn functie en verdween.

 

Met toestemming van de uitgever en auteur op deze website geplaatst.

https://www.struinenenvorsen.nl/streekverhalen/de-poppelendamse-molen/

Nog meer leuke linkjes over deze streek:

https://www.plaatsengids.nl/ruige-weide

https://www.plaatsengids.nl/hogebrug

https://www.molendatabase.org/molendb.php?step=details&tbnummer=00098+b

Bron: routeboekje Tureluren en Flierefluiten in het Groene Hart, auteur Pim Steenbergen. Uitgever: stichting Struinen en Vorsen
©2015 Niets van deze tekst mag geheel of gedeeltelijk vermenigvuldigd of gepubliceerd worden zonder toestemming van de uitgever en auteur.

Meer lezen over molens?

Vorige blog…

Favoriete bankje

maar toch een beetje speciaal…

Het lijkt zomaar een bankje, zoals er zoveel bankjes staan langs de kant van de weg en in parken. Maar dit bankje is speciaal voor mijn zoon. Vanuit het huis op het vakantiepark waar hij tijdelijk woont kon hij hier gemakkelijk samen met zijn pop ‘Ender,’ naartoe lopen. Soms met begeleiding maar ook alleen. En dat eenvoudige woordje alleen geeft in dit geval een sprong in zijn ontwikkeling aan. Thuis ging hij nooit alleen ergens naartoe. Er was altijd een volwassene bij in de vorm van begeleiding of familie.

Afgelopen zaterdag wilde hij er samen met mij naartoe. Om afscheid te nemen, want hij gaat verhuizen… De organisatie waar hij door begeleidt wordt heeft een kleinschalige woonvorm gevonden en over ongeveer twee weken gaan ze al over.

Hij wilde afscheid nemen van zijn bankje want hij weet niet of hij daar de komende weken nog tijd voor zal hebben. En ook van de bomen, want hij is ook gehecht geraakt aan de bomen die bij het bankje staan en bij het vakantiehuisje. Het was dan ook fijn dat ik het onderstaande boek voor hem mee had genomen.

Ook gaat niet alle begeleiding mee naar de nieuwe woning. Dat is wel jammer want hij is op ze gesteld geraakt.

Bij het bankje en de bomen sprongen er tranen in zijn ogen. Even gaven we elkaar een knuffel. Een hele korte, een beetje houterig van zijn kant (het houterige wat me altijd weer vertederd omdat het nog met zijn autisme te maken heeft en niet met de houterigheid van een 16 jarige die zich veel te stoer voelt voor een knuffel) Een tijdje zitten we stil naast elkaar op zijn bankje.

Op de terugweg vertelt hij dat hij wel nerveus is omdat er meer jongeren in de groep zullen komen. Totaal een stuk of vijf. Hij hoopt dat het goed zal gaan maar weet het niet zeker en ik kan hem alleen maar herinneren aan het feit dat hij in een paar maanden al zoveel geleerd heeft. En zo goed zijn grenzen aan kan geven. Dat hij een hele fijne eigen zit-slaapkamer zal krijgen waar hij zich terug zal kunnen trekken. Dat hij in een heel mooi stadje gaat wonen waar je hele leuke uitstapjes kunt maken.

En bovenal vertel ik hem dat ik zo verschrikkelijk trots op hem ben, dat hij het zo goed doet allemaal.

Terwijl ik dit schrijf voel ik ook tranen in mijn eigen ogen, misschien een vertraagde reactie op de tranen van mijn zoon.

Meer lezen over autisme in ons gezin?

Vorige blog…

Molen ‘t Slot, draait weer!

https://www.goudsepost.nl/nieuws/algemeen/807125/molen-t-slot-in-gouda-draait-weer-

Gouda – Na een jaar van stilstand en een grondige onderhoudsbeurt gaat korenmolen `t Slot op de Punt weer draaien. De Vereniging van Goudse Molenaars heeft het stokje overgenomen van molenaar Henny Noorlander die ruim 40 jaar met veel passie en grote inzet de molen heeft laten draaien en onderhouden, maar nu met pensioen is gegaan.
“Molen ‘t Slot zal op zaterdagen weer gaan draaien en op 14 september doen we natuurlijk mee aan de Open Monumenten Dag” meldt Niels Aalberts namens de vereniging. De molenaars ontvangen u graag, zij geven rondleidingen en vertellen ze u over de rijke geschiedenis van de historische molen.
De Vereniging van Goudse Molenaars leidt ook nieuwe molenaars op. Zij hebben vanaf nu de unieke mogelijkheid om in Gouda te lessen op zowel een korenmolen (‘t Slot) als een poldermolen (de Mallemolen). De Vereniging van Goudse Molenaars bestaat uit vrijwillige molenaars die vanaf heden 2 molens beheert: de Mallemolen bij het Uiverplein (achter de Praxis) en ‘t Slot op de Punt (centrum). Beide molens zijn op zaterdag geopend.

In het vorige blog meer over molens en de opleiding voor molenaar

Mio Dag 1

07-09-2019

Afgelopen zaterdag eindelijk mijn eerste echte draaidag op de Mallemolen. Wat is het toch een leuke molen, met zijn groene luiken. De kinderen die in de loop van de dag met hun ouders kwamen kijken waren geboeid door de oude bedstee met de kribbe aan het voeteneind voor de baby.

Maar goed, ik loop op de zaken vooruit. De molenaar begon namelijk onder de kap. Bepaalde onderdelen moeten goed vet blijven en ook moet het rollenkruiwerk nagekeken worden of er geen rommel tussen ligt. Tijdens het kruien van de kap zouden de houten rollen kapot kunnen gaan door steentjes, takjes en andere rommel. Je staat er echt van de kijken hoe ijverig de vogels allerlei takjes en rommeltjes verzamelen in één week tijd.

Weer buiten kreeg ik wat uitleg over het weer en de wind. Ik weet nu dat een ruimende wind, rechtsom waait en een krimpende wind linksom. Waarop we de molen gingen kruien. Dat is nog best ingewikkeld. Er zijn nogal wat veiligheidseisen waardoor je eerst allerlei touwen en kettingen los moet maken. Ook de bliksemafleiders zijn natuurlijk belangrijk. Het kruien van de molen door het kruiwiel viel de eerste keer mee. Later werd het zwaarder. Ook de vang was zwaar voor mij om te bedienen. In de eerste instantie liep ik naar achteren met het vangtouw maar op advies van de molenaar bleef ik dicht onder de vangstok en ging er letterlijk aan hangen toen ik met mijn armen niet meer verder kon trekken. Voelde me zo’n beetje de Klokkenluider van de Notre-Dame.

Plaatjes Klokkenluider

Op de foto hiernaast kun je mooi het kruiwiel en de vangstok zien. Aan de vangstok zit een lang touw waarmee je hem kunt bedienen. Onder de kap zit de vangstok vast aan de vangbak waar gewichten in zitten om het geheel te verzwaren.

Er zat een losgeraakte wig in het bovenwiel die de molenaar samen met een andere molenaar weer vastmaakte. Je ziet zo goed hoe groot zo’n bovenwiel is.
Op deze foto zie je aan de zijkant van het bovenwiel een stukje van de vang. Dat zijn een soort remblokken die om het bovenwiel klemmen en daardoor de draaiende wieken afremmen.

Omdat er ‘s morgens niet zo heel veel wind stond konden we ook mooi met de zeilen gaan oefenen, wat ik in de toekomst nog heel vaak hoop te doen. Het is nog een hele kunst om de wieken netjes recht naar beneden te ‘vangen.’ Het werken met de zeilen vond ik leuk om te doen. Het klimmen in de wiek, het vasthaken en later, weer beneden, het zeil op de juiste manier vastknopen is echt een leuke klus waarbij je meer behendigheid nodig hebt dan kracht.

We konden lekker buiten koffiedrinken bij onze buurman, die in het Gemaalhuis bij de molen, een mooie horeca gelegenheid heeft, ‘Gouwe Stek.’ Later tijdens de lunch (waarbij ik blij was met mijn stevige broodjes, die ik meegebracht had) konden we ook tussen de buien door buiten zitten en kijken hoe de buurman hard werkte om de ontvangst van een groep die middag voor te bereiden. Door die groep kon de molenaar later een paar rondleidingen geven. De wind begon toe te nemen, en de molen zelf begon een beetje te bewegen. Dat was voor de kleine bezoekertjes toch wel erg spannend zo onder de kap.

Het was door het bezoek wat later voor we de molen weer stil gingen zetten, het had ondertussen geregend en ik merkte dat het iets heel anders is om natte zeilen te hanteren. Na alle zeilen weer afgehaald te hebben, alle zeilen, touwen en bliksemafleiders weer zaten waar ze hoorden was er in mijn hoofd niet veel ruimte meer voor nog meer informatie. Alles bij elkaar best wel veel geleerd voor de eerste dag. Ik voelde me wel een beetje bezwaard naar de molenaar toe dat hij qua kracht nog niet zoveel aan me had bij het kruien, vangen en het opbergen van de natte zeilen. Hoewel ik het idee heb dat dit mij meer frustreerde dat de molenaar.

Nu moet ik wachten toe in oktober voor mijn volgende draaidagen. Het liefst zou ik de komende zaterdag alweer meedraaien. Nu duik ik maar weer enthousiast in de theorie. Het doet me denken aan het enthousiasme waarbij ik me vroeger op mijn studieboeken stortte voor mijn opleiding als verzorgende. Ik vind het wel fijn om theorie en praktijk te koppelen.

Meer over molens lezen?

Vorige blog…

Frederick Buechner


“Als mij werd gevraagd in een paar woorden het wezenlijke weer te geven van alles wat ik heb geprobeerd te zeggen, als schrijver en als predikant, dan zou het ongeveer het volgende zijn: Luister naar je leven. Leer zien wat voor grondeloos geheim het bevat. In de verveling en de pijn net zo goed als in de opwinding en de blijdschap ervan: zoek je weg naar het heilige en verborgen hart dat erin aanwezig is. Want in laatste instantie zijn alle ogenblikken kernogenblikken en is het leven zelf niets dan genade”.

Frederick Buechner 
luisteren naar eigen leven

“It is a world of magic and mystery, of deep darkness and flickering starlight. It is a world where terrible things happen and wonderful things too. It is a world where goodness is pitted against evil, love against hate, order against chaos, in a great struggle where often it is hard to be sure who belongs to which side because appearances are endlessly deceptive. Yet for all its confusion and wildness, it is a world where the battle goes ultimately to the good, who live happily ever after, and where in the long run everybody, good and evil alike, becomes known by his true name….That is the fairy tale of the Gospel with, of course, one crucial difference from all other fairy tales, which is that the claim made for it is that it is true, that it not only happened once upon a time but has kept on happening ever since and is happening still.” 


― Frederick Buechner, Telling the Truth: The Gospel as Tragedy, Comedy, and Fairy Tale

Meer over geloof?

Vorige blog…

Opruimactie!

Bramen en heide… bij de Schaapskooi in Epe

Wat is het landschap op de Veluwe toch mooi. Als randstadsstedeling (al valt Gouda nog wel mee) heb ik afgelopen woensdag genoten van een heidewandeling met mijn jongste zoon en zijn begeleider. Zulke prachtige vergezichten. De heerlijke geur van de dennen terwijl we een stukje door het bos liepen…

Als vanzelf begon de begeleider wat stukjes afval op te rapen in het bos en ook mijn zoon begon zich steeds meer op te winden over alle troep die mensen klakkeloos achterlaten. Enthousiast begon hij mee te helpen. Hij verliet zelfs de gebaande wegen om weggewaaid plastic op te rapen, zijn voeten voorzichtig neerzettend op de rulle bosgrond naast het pad.

Als je autisme hebt doen ook al je zintuigen mee. Ook de minder zichtbare zintuigen, zoals je oriëntatie, waar je plaats is in een grote open ruimte. Of je gevoel voor evenwicht bij een verende ondergrond onder je voeten. En stel je voor dat je zomaar wegzakt in de grond?

Zaken die mensen zonder autisme automatisch filteren kunnen voor mensen met autisme behoorlijk angstaanjagend zijn. Daarom was ik dus echt trots op mijn zoon toen hij de rulle bosgrond trotseerde en over takken stapte om het afval te verzamelen.

Nadat we onze handen vol afval hadden. En mijn zoon zo in de verzamelflow zat dat hij eigenlijk het hele bos wel op had willen ruimen. Gaf zijn begeleider de nodige begrenzing. We zouden we ermee ophouden… Alleen kwamen we op weg naar de parkeerplaats langs een bankje waaronder achteloos een stapel drankflessen gedumpt was.

Dat konden we toch echt niet laten liggen…

De Veluwe wordt steeds meer gebruikt als dumpplek voor afval. Niet alleen criminelen lozen er hun drugsafval, maar ook inwoners uit de omliggende gemeentes dumpen hun restafval in de natuur. Zelfs toeristen die een dagje op bezoek komen ruimen de rommel niet op. 
Het toenemende afval is al geruime tijd een probleem op de Veluwe. Boswachter Lennard Jasper herkent de situatie: “Drugsafval, grofvuil, huishoudelijke apparaten, meubels, keukenafval, asbest, je kunt het zo gek niet bedenken of we komen het wel tegen. Daar komt bij dat de Veluwe steeds populairder wordt bij toeristen en dagjesmensen, en die laten ook hun sporen na. Het wordt steeds vuiler op de Veluwe, dat is een keerzijde van het succes.”
Boswachters vinden het meeste afval op locaties, zoals parkeerplaatsen, aan de randen van het bos en doorgaande fietspaden.
Gelukkig zijn er mogelijkheden om het probleem te verminderen. Boswachter Jasper is persoonlijk van mening dat er meer schoonmaakacties moeten worden georganiseerd. De bezoeker kan hierbij meehelpen door rommel op te ruimen. Ook de gemeentes zijn een belangrijk onderdeel hierin. Volgens Jasper kunnen gemeentes goed kijken naar de effecten van hun afvalbeleid. 
Tips
Wilt u graag meehelpen met het verminderen van afval in de natuur? Lees hieronder 5 handige tips:
1. Neem een hervulbare fles mee om uit te drinken. Zo komen plastic drinkflesjes niet in het milieu terecht.
2. Gebruik een afvalzak om je afval in te gooien of breng het naar de prullenbak. Zo voorkom je onnodig afval in de natuur.
3. Gebruik een broodtrommel voor je lekkere lunch. Hierdoor kun je van een heerlijke lunch genieten zonder dat je rommel maakt.
4. Gebruik een eigen tas in plaats van een plastic zak om spullen in te doen.
5.Gooi niet zomaar je kauwgom op de grond. Het vergaat pas na 20 jaar!

https://veluweduurzaam.nl/vijf-tips-om-afval-de-natuur-te-verminderen

Meer lezen over autisme in ons gezin?

Meer lezen over de tuin?