Escape

Af en toe kun je eigenaardige zaken tegenkomen in zo’n grote stad als Rotterdam. Een paar schoenen zonder eigenaars….

We zijn met een groepje van viervriendinnen en kwamen een paar weken geleden tot de conclusie dat we elkaar al ruim 40 jaar kennen. Onze vriendschap heeft zijn wortels in onze tienerjaren toen we als puber lief en leed met elkaar deelden en samen naar de kerk met de bijbehorende jeugdvereniging gingen. Soms lag ik een beetje dwars want ik was verslaafd aan lezen en had daarom niet altijd zin in gezelschap. Ik fantaseerde vaak dat ik één van de personen uit de boeken was die ik graag las. Die personen waren helder en duidelijk beschreven terwijl ik de anderen mensen in het dagelijks leven vaak heel moeilijk te peilen vond en al helemaal niet wist wie ik zelf was. Gelukkig waren er toen nog geen games anders was ik vast ook aan die verhaallijnen verslaafd geraakt. Ik moest dus altijd even schakelen als de meiden binnenvielen. Het kwam dan ook mooi uit dat ze ook heel erg gesteld waren op mijn moeder. Al mijn vriendinnen waren gek op mijn moeder en dat was wederzijds.

Ze kwamen vaak wat vroeger, dan moest mijn broer nog zijn fysiotherapie oefeningen doen en ijverig deden ze alle drie mee. ‘Kijk eens tante J,’ lachten ze na afloop. ‘Wat een strakke buikspieren!’ Tegen de tijd dat het rondje oefeningen klaar was had ik me wel losgemaakt uit mijn boekenwereld en was ik weer helemaal bij de mensen.

Jaren lang was het contact wat minder door alle beslommeringen rond onze respectievelijke gezinnen en werk. Ik kon vroeger ook erg piekeren over rare uitspraken die ik ooit in een grijs verleden had gedaan of over mijn onhandigheid in sociaal opzicht bij de jeugdvereniging. De realiteit is dat dat voor mijzelf wel zwaar woog maar dat iedereen op die leeftijd in min of meerdere mate onhandig is en met zichzelf bezig. Het hoort erbij en ik heb dat de afgelopen jaren (ja ik ben niet zo vlot) afgeschud. Maar ik voel nog altijd verbazing dat vriendinnen mijn gezelschap waarderen. Nu weet ik hoe kostbaar vriendschap is en ik ben er zuinig op.

Met deze groep hadden we afgesproken dat we elk jaar wat zouden plannen. Afgelopen jaren brachten we de dag door met bijkletsen maar dit jaar kwam er één op een geweldig idee:

‘Vinden jullie dit wat?’ Ze stuurde ons op onze groepsapp een leuke link.

https://www.escapetours.nl/stad/rotterdam?gclid=CjwKCAjw_o-HBhAsEiwANqYhp6jaPnndcO58LqJHu-C0ShB11vH413m5Hslku0P90BmgtgSUMTf34hoCY7EQAvD_BwE

Op 5 september 1927 werd Nederland opgeschrikt door de vondst van een stoffelijk overschot op de Holland-Amerikalijn in Rotterdam. Wie doet nou zoiets en waarom? De politie tastte volledig in het duister, maar al snel werd duidelijk dat het slachtoffer Hein de Korte was. Was het dan toch een afrekening in de onderwereld?

Tijdens de Escape Tour Rotterdam gaan jullie samen met Gerrit op zoek naar de geheime uitgang van de stad. In de onderwereld was de geheime uitgang het gesprek van de dag, maar de exacte locatie was voor Gerrit een mysterie. Lukt het jullie om binnen twee uur uit de stad te ontsnappen? De zoektocht begint op het Willemsplein bij de Erasmusbrug, succes!

Wat deze vlaggenmasten te maken hebben met de escapetour? Tja… loop hem zelf en vindt het uit.

We waren allemaal enthousiast en zo stonden we die dag op het Willemsplein uit te vogelen hoe het allemaal werkte. Het weer werkte mee en ik keek mijn ogen uit. Wat is Rotterdam de laatste jaren veranderd en opgeknapt. Rotterdam heeft mooie skylines gekregen en iets industrieels wat ik best mooi vind en regelmatig bleef ik een beetje achter om foto’s te maken. Gelukkig hield de vriendin die de escapetour op haar telefoon had geladen ons bij de les, ze riep ons bij elkaar bij iedere vraag en bij ieder vervolg van het verhaal.

‘Zullen we even wat eten?’ Stelde één van ons voor. We hadden al bijna twee uur gelopen en we waren het er al over eens dat we de Escape niet in de voorgeschreven wedstrijdtijd van twee uur zouden halen. Gelukkig mochten we er ook vier uur over doen en aangezien we het plezier belangrijker vonden dan het wedstrijdelement besloten we even een welverdiend broodje te eten.

Weer vol energie door onze lunch zochten we wat verderop in de tour naar een standbeeld bij het oude stadhuis. ‘Kijk nou!’ riep er één. Dat standbeeld staat gewoon tegenover de plek waar we zojuist stonden.’ Verbazend hoe je een standbeeld van minstens drie meter over het hoofd kunt zien. Het bleek tijdens de gehele tour dat we vaak slordig opdrachten lazen. Wel herkenbaar voor het dagelijks leven overigens.

Bij het politiebureau voerde de verhaallijn ons naar een corrupte politieagent. ‘Die zag ik net lopen,’ lachte ik. En keek even in de richting waar ik de agent, onwetend van de rol die ik hem toedichtte, in zijn auto had zien stappen.

We sloten de dag af met een maaltijd in een hip Italiaans restaurantje, kletsend over serieuze en minder serieuze zaken. Ergens waren we natuurlijk allemaal veranderd de afgelopen jaren. Tegelijkertijd gelukkig ook nog zo herkenbaar allemaal. In zoveel opzichten heb ik vroeger zoveel geleerd van mijn vriendinnen uit die tijd. Eén van de vier had in mijn ogen altijd al een sterke persoonlijkheid, wat ze zelf niet eens herkende, de andere twee leken altijd heel rustig en evenwichtig, wat ook niet altijd zo bleek te zijn. Heel geruststellend eigenlijk omdat allemaal te delen met elkaar.

En zeg nou zelf… Onderstaande foto heeft toch een echt ‘escape-sfeertje?

Rondje om de kerk

Het was vanmiddag erg rustig rond onze oude Sint Jan. Met ruimschoots anderhalve meter afstand kon ik op een bankje van het zonnetje genieten en later wat foto’s nemen. En nog even over een ontmoeting nadenken die ik daarvoor had gehad met een collega, die intramuraal werkt op een covid afdeling. We hebben vroeger jarenlang samengewerkt in de nachtdienst en konden altijd goed met elkaar praten. We glimlachen allebei als we aan die tijd terugdenken.
Verder ziet ze er moe uit, het werkt is zwaar, niet alleen door alle beschermende maatregelen maar ook door de eenzaamheid van haar cliënten. Dat ligt als een zware last op haar schouders. Ik kon niet veel doen, alleen maar luisteren, op anderhalve meter voelt dat luisteren toch anders, we maken een gebaar van omhelzen…

Vanaf het bankje keek ik direct op dit schilderachtige balkonnetje, erachter zit het museumrestaurant verscholen. Nu natuurlijk hermetisch gesloten evenals het museum zelf. Over de muur zie je nog net, als je goed kijkt, de gebroeders Crabeth staan. Net rechts van de boom. De Goudse glazeniers waar we het beroemde glas in lood aan te danken hebben kunnen zo mooi een oogje op hun levenswerk houden.

Het zonlicht is zo helder. Het doet een beetje onwerkelijk aan als je bedenkt dat de wereld op slot zit. Het spel van licht en schaduw op de Joodse begraafplaats leek dit te onderstrepen.

Achter de Joodse begraafplaats ligt de Groeneweg. Daar aan de gevel van de huidige Casimirschool hangt dit herdenkingsbord. Achter deze sobere woorden schuilt een heel drama.


Frits Stolk heeft er een zusje bijgekregen al speelde haar leven zich eeuwen geleden af. Geertje Dircx is dankzij het prachtige boek van Simone vd Vlugt uit de schaduw naar voren gekomen. Vroeger stond er een ander gebouw op deze plek. Het oude spinhuis. Het boek van Simone vd Vlugt is een aanrader als je hier meer over wilt weten. Als ik hierlangs fiets moet ik altijd even aan Geertje denken. Wat zal ze eenzaam zijn geweest. Een andere tijd, een andere eenzaamheid, maar toch…

https://www.amboanthos.nl/boek/schilderslief/

Robin Hobb

Zelf ben ik een grote fan van fantasy boeken. Ik vind het heerlijk om in uitgebreide, niet bestaande werelden weg te duiken. De symboliek die er gebruikt wordt spreekt me enorm aan. Als jong kind begon het met de boeken over de Kleine kapitein van Paul Biegel met de prachtige illustraties van Carl Hollander. En via boeken over Koning Arthur en Robin Hood belandde ik als jong volwassene bij Tolkien en Robin Hobb. Deze boeken vallen onder het zogenoemde high fantasy genre.

Over deze laatste schrijver wil ik het hebben. Haar uitgebreide collectie boeken spelen grotendeels in een middeleeuwse setting zoals veel van dit soort fantasy. Dat spreekt me erg aan maar wat ik het mooiste vind in haar meest bekende serie over de Zieners is de waardevolle rol die ze een man geeft met het syndroom van Down. Zo wordt het niet genoemd in haar boeken maar kun je zeker uit de beschrijving opmaken, Deze man wordt niet zoetig neergezet maar als een mens met een uitgewerkt karakter. Met goede en minder goede kanten, net als ieder ander mens.

Voordat deze man met de weinig flatteuze naam ‘Bolle,’ een rol krijgt in het verhaal gaan er al drie lijvige boeken over de Zieners familie aan vooraf, vier boeken over de Levende Schepen. en vier boeken over draken. Al die verhaaldraden komen uiteindelijk weer bij elkaar maar je moet dus wel van fantasy en lezen houden.

De grote lijnen in de boeken gaan over het ‘Vermogen.’ Een soort communicatie via de gedachten van mensen die er talent voor hebben en die voor anderen niet te horen is. Een vorm van magie die niet makkelijk te ontwikkelen is en een gevaarlijke kant heeft. Bolle heeft hier een groot talent voor. Gebruikers van het vermogen moeten niet alleen leren hoe te communiceren maar ook om zichzelf op tijd af te schermen. Het doet me een beetje denken aan hoe we in het gewone leven met prikkels om moeten gaan, wat al lastig genoeg is voor ieder mens en de extra problemen hiermee, voor mensen met bijv autisme en/of een verstandelijke beperking.

De andere vorm van magie is de communicatie met dieren en de vriendschapsbanden die daardoor mogelijk zijn. De hoofdpersoon sluit een hechte vriendschap met een wolf die Nachtogen heet. Mooi wordt ook de ethiek rond deze vriendschap beschreven. Het recht op privacy en identiteit. ‘En aangezien een wolf een roedeldier is en Fitz een einzelgänger leert hij van Nachtogen ook wat het is om onderdeel van een groep te zijn. De schrijfster heeft veel oog voor detail in het beschrijven van de verschillen in karakters en de verschillende diersoorten die in het verhaal voorkomen.

De boeken zijn te uitgebreid om hier de details te beschrijven. Veel intriges en politiek verwikkelingen. Maar omdat ik in geen enkele recensie iets kan vinden over Bolle wilde ik hem graag even in het voetlicht zetten.

Onder veel van mijn gelovige vriendinnen en kennissen roept het fantasy genre weerstand op waar ik respect voor heb. Voor mij is het wat de naam al zegt, fantasy, zonder de pretenties om een ware wereld te schilderen. De band die in het boek beschreven wordt tussen de wolf en Fritz stemt me tot nadenken over de ethische kant hiervan zowel voor Nachtogen als voor Fritz zelf. Evenals het vermogen. Kan er alleen maar blij om zijn dat het niet in het werkelijke leven bestaat. Het genre leent zich goed voor het weven van verhalen rond goed en kwaad, donker en licht. En hoe we daar als mens in kunnen verdwalen en tastend onze weg zoeken.

Vorige blog…

Meer over boeken…

Boekenliefde.

Mijn moeder vertelde dat ik als kleuter al een geweldige interesse had in boeken. Naarmate ik opgroeide groeide mijn liefde voor boeken mee… Het is zo heerlijk om weg te duiken in een hele andere wereld. Of juist herkenning te vinden in de hoofdpersoon.

Oude meisjes boeken van Rie van Rossum. Deel drie: ‘Guusje in de wolken,’ heb ik na veel zoeken gevonden en aan mijn moeder cadeau gegeven.

                                                                      Mijn boekenreis varieerde van de historische avonturen boeken van de schrijvers Rosemarie Sutcliff, Thea Beckman en K. Norel.  Maar ook met de klassiekers zoals Niels Holgersson, Ben Hur, Quo Vadis en het Verre paradijs van M.M. Kaye. Verder de Fantasy van Tonke Dragt, Robin Hobb en Tolkien.

Tot de veel bekritiseerde maar door veel volwassen vrouwen nog steeds gekoesterde meisjesboeken van Leni Saris, Sanne van Havelte en Cissy van Marxveldt.

Het is dat de kaft zo stevig is, anders waren ze stukgelezen.

Later kwamen daar schrijvers als Khaled Hosseini, Kader Abdolah en heel veel anderen bij…

Geworteld in het christelijk geloof kon ik nooit uit de voeten met de Nederlandse literatuur. Ik begreep wel de zoektocht van veel schrijvers, die soms, afkomstig waren uit verstikkende, orthodoxe milieus maar vroeg me vaak af waarom dat niet in een wat poëtischer schrijfstijl kon met een minder grof taalgebruik. Het zal heus wel functioneel zijn voor het verhaal maar de donkere sfeer lijkt dan in mijn hoofd te gaan nestelen. Dus duik ik liever in de mooie schrijfstijl van Kader Abdolah of Tolkien. Maar dat is natuurlijk heel persoonlijk. Gelukkig is er genoeg leesvoer voor iedereen.

We hebben hier in huis zo ongeveer zes boekenkasten staan en eigenlijk komen we nog te kort. In de loop der jaren zijn er wel boeken verhuisd naar tweedehandswinkels e.d. maar mijn man en ik koesteren veel van onze boeken. Sommige hebben we pas na een intensive speurtocht op de kop getikt en met veel boeken uit mijn jeugd heb ik nog een hechte band. Veel boeken lees en herlees ik regelmatig. Ik vind het heerlijk om te weten hoe het verhaal gaat en me dan rustig op de details te concentreren.

Gelukkig zijn er ook veel mooie boeken in de bibliotheek te leen.

Favoriete schrijvers in de christelijke boekenwereld zijn voor mij in de eerste plaats Bodie Thoene en Francine Rivers. Het grootste dieptepunt is voor mij de Left Behind serie. Een soort soapserie over de eindtijd met weinig uitgediepte karakters waardoor het erg saai is om te lezen. Bijbelse Fantasy is niet aan mij besteed blijkbaar. De Eindtijdsrage die het in Amerika teweeg bracht, geeft me eigenlijk een verdrietig gevoel, wat ik niet helemaal rationeel kan verklaren. Maar ik denk dat ik de barmhartigheid en liefde erin mis.

Gekoesterde boeken van mijn man…

Maar gelukkig, zoals ik al eerder schreef, smaken verschillen. Mijn man is gek op Russische schrijvers en daar kom ik weer niet doorheen. Terwijl hij weer afknapt op elfen, dwergen en aanverwante Fantasyfiguren.

Het bekende De Adelaar van het Negende. Vooral naar de twee vervolgdelen: De lantaarndragers en De zilveren tak, heb ik erg moeten zoeken.
Een mooie, oude uitgave van in de ban van de Ring, met een losse kaart.

Is er een hemel voor autisten?

Dit is de titel van een boek, geschreven door een vrouw met autisme. Ik heb het nog niet gelezen maar ondertussen wel besteld.

Mijn jongste zoon met autisme vindt het prettig om regelmatig over zijn geloof van gedachten te wisselen. Allebei zijn we o.a. enorm geboeid door de eerste verzen van het Bijbelse scheppingsverhaal. We zien het voor ons.

Gen 1: 1In den beginne schiep God de hemel en de aarde. 2De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op de afgrond; en de Geest Gods zweefde op de wateren. 3En God zeide: Daar zij licht! en daar werd licht. 4En God zag het licht, dat het goed was; en God maakte scheiding tussen het licht en tussen de duisternis.

De schepping, de orde in de chaos, dat spreekt ons erg aan. In het bijbelboek Het evangelie van Johannes,’ staat in het eerste hoofdstuk, dat Jezus het Licht der wereld is en al bij de schepping aanwezig was. Bijna niet te bevatten, zo wonderlijk en ook zo mooi om dit met mijn zoon te mogen delen. Want geloven is ook ingewikkeld. Er komen zoveel vragen in je op waar je niet gelijk antwoord op krijgt, over leven, dood, ziekte en gezondheid.

De schrijfster van het boek heeft verschillende mensen met autisme geïnterviewd en stelt daarbij ook vragen als: ben je wel eens boos op God omdat je autisme hebt? En Bid je wel eens of God je autisme wil wegnemen? Vragen waar denk ik ieder gelovig mens wel eens mee worstelt, het eeuwige… Waarom!

Op een dag vertelde mijn zoon dat hij met één van de begeleiders en nog een cliënt naar de kerk was geweest, gewoon op een doordeweekse dag. Mijn zoon had daar kunnen bidden en vertelde dat hij er helemaal rustig van was geworden. Dit zijn hele waardevolle momenten.

Anderen, die geen autisme van dichtbij meemaken, denken vaak iedereen met autisme helemaal in zijn eigen luchtbel zit. Maar zo werkt het niet bij mijn zoon en ook niet bij mijn broer. Het lijkt eerder of er op een bepaald niveau alle zintuigen naar de buitenwereld gericht zijn en er is geen filter aanwezig om alle info die binnenkomt te filteren.

Zonder zelf de diagnose autisme te hebben herken ik dit en er zullen vast meer mensen zijn die dit ook hebben. In een groep ben ik me aldoor enorm bewust van de mensen om me heen. Het is daardoor ook vermoeiend om naar de kerk te gaan. De dienst moet erg boeiend zijn wil ik me kunnen focussen. Daarom kies ik er vaak voor om thuis een dienst te volgen of een Bijbelstudie te doen.

Ben dus heel benieuwd naar dit boek.

https://www.lazarus.nl/2019/05/komt-een-autist-in-de-kerk/

https://www.voordeprins.nl/tag/autisme/

https://www.voordeprins.nl/tag/geloof/

Kaart van zout en sterren

Nour, de hoofdpersoon van dit boek is een Syrisch meisje met synesthesie, het vermogen om letters, cijfers, geuren en geluiden in kleuren waar te nemen. Zij neemt je op haar eigen wijze mee in het verhaal waarin kleur een belangrijke rol krijgt.

Nours vader is overleden in Amerika waarna haar moeder, een bekende kaartenmaakster, remigreerde naar Syrië met haar drie dochters. Nours moeder wil pas vluchten voor de oorlog in Syrië als het huis boven hen instort door de beschietingen. Er ontvouwt zich een verhaal dat, ondanks de rauwe werkelijkheid van de oorlog en het vluchten, ook iets magisch-realisme in zich heeft door de manier waarop Nour de dingen beleeft. Het doet een klein beetje denken aan Toeba en het belang van de nacht door Sharhnush Parsipu of aan de boeken van Carlos Ruiz Zafón zoals de schaduw van de wind.

Elk van de zussen rouwt op hun eigen manier om hun vader. Nour doet dat door de verhalen die haar vader vertelde te koesteren en te bewaren. Die verhalen gaan over Rawiya, een meisje uit de twaalfde eeuw die zich verkleed als jongen om in dienst te treden van een bekende kaartenmaker. Haar avonturen weven zich op een boeiende manier door het verhaal.

Schrijfster Jennifer Zeynab Joukhadar is een Syrisch-Amerikaanse schrijver. Ze is geboren in New York, en heeft een islamitische vader en een christelijke moeder.

https://www.amboanthos.nl/boek/de-kaart-van-zout-en-sterren/

Boek: De bijenhouder van Aleppo

Zoals de titel al aangeeft spelen bijen in dit boek een belangrijke rol. Nuri, moet samen met zijn vrouw Afra vluchten voor het geweld in Aleppo. Hun traumatische ervaringen verwerken ze allebei op hun eigen manier. De schrijfster Christy Lefleri heeft in de zomer van 2016 en 2017 gewerkt als vrijwilligster in een vluchtelingenkamp in Griekenland. Zij weet door haar eigen ervaringen Nuri en Afra heel dichtbij te brengen.

Het boek leest, ondanks het zware thema, makkelijk weg. Je wordt al snel meegenomen in het verhaal. Als je De vliegeraar van Khaled Hosseini mooi vond, is dit boek zeker een aanrader.

Het verhaal ontvouwt zich vanuit Nuri, zijn zorgen over zijn kwetsbare, blinde vrouw en zijn gevecht om de scherven van hun leven en dromen bij elkaar te rapen. Heel mooi is beschreven hoe Nuri zich ontfermt over een hommel zonder vleugels.

Christy Lefteri zocht naar informatie over imkers en kwam een Syrische bijenhouder op het spoor Mohamed. Leuk detail, Mohamed woont in Nederland.

Hier volgt een leuk gesprek tussen schrijfster Christy Lefteri en Mohamed, de bijenhouder van Damascus.

De bijenhouder van Aleppo, uitgeverij Mozaiek 2019

https://www.uitgeverijmozaiek.nl/boek/de-bijenhouder-van-aleppo/

https://www.voordeprins.nl/