Liefde in tijden van…

Geen cholera, zoals de titel luidt van het bekende boek van Márquez. En ook niet de pest, zoals in het gelijknamige boek wat ik nu aan het lezen ben van Albert Camus. Ik vermoed wel dat Corona ook wat schrijvers zal inspireren net zoals de pest dat deed en cholera of de Spaanse griep.

Vanbinnen voel ik iets schrijnen. Heimwee naar mijn zoon. Nu al, terwijl ik denk dat we de heftigste piek nog moeten krijgen. In tegenstelling tot de situatie bij mijn broer waarbij de instelling zelf de deuren op slot deed heb ik bij mijn zoon die beslissing zelf genomen. Zowel uit de verantwoordelijkheid die ik voel naar hem toe, zijn groepsgenoten en de begeleiding als ook naar mijn werk met een hele kwetsbare doelgroep in de thuiszorg.

Bovenstaande foto stuurde een begeleider mij vandaag. Ben er heel blij mee maar moest ook even een traan wegvegen, zouden de stoere ouders, broers en zussen die ik op tv contact zie leggen met hun gehandicapte kind, broer of zus ook stiekem huilen als niemand het ziet? Zou zo graag even een knuffel geven. Elke dag stuur ik even een berichtje via FaceTime en hebben een keer FaceTime gebruikt om te bellen. Het is fijn dat deze communicatie mogelijkheden er zijn en dat mijn zoon het begrijpt. Hij geeft niets om zijn telefoon maar hij gebruikt regelmatig zijn Ipad en ziet dan vanzelf mijn berichtjes verschijnen. Verder weet ik dat hij veel heeft aan de begeleiding en aan zijn gamefiguren van pluche die voor hem een heel belangrijk onderdeel van zijn wereld vormen. Kan me nog herinneren dat hij in 2016, toen hij voor een half jaar intern op een behandelplek zat hij de eerste week elke dag huilend of boos aan de telefoon kwam. Dat was behoorlijk heftig. Later trok dit bij gelukkig. De overgang van huis naar deze organisatie is erg soepel verlopen. Mede doordat hij begon met vierentwintig uur per dag één op één begeleiding.

Ook met mijn broer gaan het redelijk, hij begrijpt het veel moeizamer en dat onze ouders niet meer elke week op bezoek kunnen komen was een enorme inbreuk op zijn structuur. Nu sturen we kaarten en pakjes. Net als naar mijn zoon. Voor mijn broer af en toe een cd en naar mijn zoon is een pakje onderweg met een pluche figuurtje van Minecraft en een boek in hetzelfde thema. Hij weet het niet, dan levert het ook geen spanningen op als de zending vertraagt is. Dat pluchefiguurtje kon ik niet laten al is zijn huidige verzameling bijna niet te tellen. Ach, eentje kan er nog wel bij.

Mijn oudste zoon mis ik en de kopjes koffie bij mijn ouders. Een gemis wat we met z’n allen delen. Ik vraag me af of iedereen zo’n lege plek vanbinnen voelt nu die normale contacten zijn weggevallen? Dit weekend was de vriendin van mijn oudste zoon jarig en normaal gesproken plannen we dan toch iets en pakt mijn man met zorg en liefde een pakje in om mee te nemen voor de jarige. Een zorgvuldig uitgezocht pakje thee en andere geschenkjes waar de waarde vooral ligt in de zorg waarmee het uitgezocht wordt. Denk dat iedereen in een groot deel van de wereld nu even stilgezet wordt bij het kostbare van familie en vriendschapsbanden. Even die knuffel kunnen geven, even die arm om elkaars schouder… zo kostbaar. Even een berichtje naar een vriendin….

Dat met zorg inpakken, dat zit in mijn man zijn genen want ook wij worden regelmatig verrast door mijn schoonmoeder met een met heel veel liefde samengesteld pakje, zelf gekookte maaltijden en noem maar op. Vorig weekend wilden mijn schoonouders iets bespreken en keurig op afstand zaten we in de tuin. Gelukkig was de wind niet zo guur als het afgelopen weekend. Mijn schoonvader had voor mij een prachtig exemplaar meegenomen van Decamarone, met de woorden dat als ik De Pest aan het lezen was ook deze niet mocht ontbreken. De illustraties zijn echt schitterend.

Ook over mijn schoonfamilie maak ik me veel zorgen. De zorg rond mijn zoon en mijn broer is uitstekend geregeld. De zorg rond mijn zwager is een continu gevecht met mijn schoonouders in de frontlinie. Wat hem betreft wil ik niet teveel details geven omdat ik me daartoe niet gemachtigd voel. Maar de situatie is heel verdrietig en heel onzeker. Het is zo frustrerend om niets te kunnen doen om te helpen. En ook schokkend dat in ons welvarende landje er dus nu niet alleen een tekort is aan beademingsapparatuur en ic plekken maar er ook buiten epidemieën om er mensen tussen wal en schip vallen.

2 gedachten over “Liefde in tijden van…

  • 2 april 2020 om 18:32
    Permalink

    Wat weer een super stukje An inderdaad heel herkenbaar dat lege plekje niet even een kopje koffie bij mijn ouders maar elke dag even voor het raam vragen of alles nog goed is dan heb je ze toch nog even gezien .
    Hopen maar dat het snel voorbij is .

    • 2 april 2020 om 22:08
      Permalink

      Dank je Wilma. Ja hoop het ook, hoor ook zoveel andere schrijnende verhalen via familie en vriendinnen… 🙁

Geef een reactie